PINTANDO UNHA PINTURA COMÚN: "Dóa, pódelo necesitar"

Ariadna, acaba de subir para o seu cuarto, non comprende a forma de pensar da súa nai, Uxía. Soen discutir polo mesmo tema, a doazón de órganos. Uxía, non é partidaria de doalos seus órganos cando morra, Ariadna tenta explicárlle-las vantaxes e dille: - "cando morras non os necesitas, cando estés no cemiterio os teus órganos convertiránse en cinza, mentres que doando os teus órganos salvan vidas, é algo de ti que queda vivo. Só é ser prácticos..." Non soen falar moi amiudo do tema pois a Ariadna non lle gusta falar da morte e todo o relacionado con ela e tenta evitar o máis que pode este tema. A súa nai é partidaria da doazón de sangue, de feito é doadora.

Ponse a ler un libro, sueño de una noche de verano de Williams Shakespheare, queda dormida case sen decatarse, co libro nas mans. De súpeto vese nunha paisaxe que lle parece sacada dun cadro, ve unhas frondosas árbores, o campo cheo de flores: margaridas, papoulas, rosas... Oe ruído e voces e acércase a ver, atraída polos cánticos, a música e tamén pola curiosidade, pois non sabe onde está. Detrás do outeiro ve moita xente de diversas edades que canta e baila en paz e con moita ledicia, sen pelexarse, sen discutir, onde todos o pasan ben, dende os máis cativos os máis lonxevos.

Soa o espertador e ese mundo cheo de ledicia esfúmase.

Hoxe o día está chuvioso e vai frío e vento.

Ariadna sae coma tódolos días para ir ó instituto. A súa nai lévaa, o instituto quédalle de camiño para ir ó traballo, é dependenta nunha tenda de moda.

Cando estaba na clase de Lingua Castelá e Literatura, o xefe de estudios entra preguntando por ela. Ariadna asustouse pois colleuna de súpeto. Xa fóra da clase, o xefe de estudios díxolle que a súa tía a estaba a esperar na porta, seu pai tivera un accidente e tiña que ir ó hospital. Recolleu as cousas case tremendo e sen deixar de chorar; os seus compañeros preguntábanlle, pero ela estaba tan aturdida que non escoitaba e apenas podía recolle-las cousas.

Debido ás malas condicións metereolóxicas, a chuvia, o vento, seu pai tivera un accidente na autoestrada cando ía de camiño á empresa.

Xa no hospital, Ariadna segue conmocionada, parece como se non estivese alí. Ela e máis súa nai únense nunha enorme aperta e as dúas deixan de chorar; Ariadna non pode deixar de tremer e de dar voltas, senta un pouco pero non pode permanecer así que vólvese a levantar, pregúntase porque lle tivo que pasar a ela.
Sae o médico e dilles que debido ós golpes, o fígado resultou seriamente dañado e que é preciso un transplante para salvarlle-la vida.

Nese momento Ariadna sentiu un forte golpe no seu corazón, non podía dar crédito ó que estaba a suceder, desexaba que isto fose un pesadelo.

A vida e o pesamento de Uxía sufriron un xiro, Uxía que se opoñía a ser doadora de órganos, e que pensaba que un caso así nunca lle acontecería, viu que a vida do seu home, Demetrio, dependía dun transplante, e que se tódalas persoas pensasen igual ca ela o seu home morrería, pois non atoparían un fígado.

Pasaban os días e non aparecía un doador. Ó cabo dun mes chegou un mozo que tivera un accidente de moto, Damián falece ás poucas horas por unha parada cardio-respiratoria. Os seus pais, con receo, acceden a doar os órganos do seu fillo. Manteñen a esperanza de que os seu órganos salvarán a vida doutra persoa.

O mesmo médico que atendera a Demetrio sae para comunicarlle a Uxía que van a someter ó seu marido a unha proba de compatibilidade e demáis, dille que é posible que atopasen un doador para o seu home. O corazón de Uxía inúndase dunha inmensa ledicia, pero por máis que tenta evitalo non pode deixar de facerse ilusións.

Ela e máis Ariadna pasan unha hora de incertidume, ata que sae o médico anunciándolles que o resultado das probas foi positivo, van a intervir ó seu home.

Veu pasar a Demetrio na padiola camiño do quirófano, esperáballes unha longa espera.
Demetrio evolucionou favorablemente.

Este tráxico feito serviu para que Uxía se percatase da súa equivocada opinión.
Como reflexión, quixera facer un chamamento a tódalas persoas que pensan igual que Uxía, para que se percatasen que para facelo teña que pasar algo tráxico. Recorda: doa, pódelo necesitar.

(José Luis Núñez Fernández -16 anos-,
alumno de 3º ESO do IES "Germán Ancochea Quevedo",
A Pobra de Trives - Ourense)