|
Chano
en Ourense
 O
nome de Chano Piñeiro ten unha significación mítica
dentro do contexto do audiovisual galego, porque a pesar de ser
un cineasta que non mantivo un contacto moi directo cos grupos audiovisuais
formados na década dos setenta para moitos converteuse na
bandeira de ese cinema.
Na traxectoria de este ilustre director, bastante curta debido a
sua repentina morte no ano 1995, destacan dúas películas
que para moitos son as súas mellores obras e que foron rodadas
na nosa provincia; Mamasunción (1984) e Sempre Xonxa (1989).
Ambos filmes teñen á emigración como principal
protagonista e encádranse no marco dunha Galicia rural que
padece constantemente as consecuencias da marcha da súa xente
para o exterior.
Chano nun fermoso artigo publicado no xornal La Región, sinala
que "Baíste e Rubillón son os verdadeiros protagonistas
de Mamasunción. Son dous lugares do Axuntamento de Avión
que están ó rente da Provincia de Pontevedra pousados
nas ladeiras dos montes onde o Suido empeza a morrer. Postos de
fonte ó sol nacente. Son lugares fríos con xente aberta,
quente e sociable, xente esquecida pola Administración á
que non lle crea problemas, senón divisas". Todo o artigo
de Piñeiro é un sinceiro e agradecido recoñecemento
á xente de esas localidades onde crearon un ambiente de colaboración
e ledicia que facilitou en todo o momento o traballo do equipo de
rodaxe.
En canto a Sempre Xonxa, a "película acontecemento do
cine galego", Piñeiro contou coa inestimabel colaboración
dos concellos valdeorreses de O Barco, A Rúa e Petín
para o séu financiamento e coa inmensidade do paisaxe valdeorrés
e a aldea de Santa Olaia (Petín) como localizacións
onde transcorren varias secuencias, e tamén coa xente de
esas localidades que estaba totalmente volcada coa producción.
Como se pode observar Ourense tamén forma parte de estas
produccións, que son verdadeiros referentes para o audiovisual
galego e que demostran o que Chano Piñeiro dixera en repetidas
ocasións: "Facer cine en Galicia é posible. Facer
cine en Galicia é necesario".
Valentín
Barreiros
|
