Primeiras exhibicións cinematográficas

O cinema aparece a finais do século XIX como un número máis dos espectáculos que se ofrecían nos barracóns con motivo das festas patronais e outras celebracións. O seu lugar de exhibición comenzou sendo en construccións ambulantes feitas con madeira e cubertas de lona que ocupaban as zonas céntricas das vilas e cidades, aparecendo en pouco tempo pavillóns permanentes onde se combinaba a exhibición cinematográfica con outras actividades como o teatro e a música.

Na cidade de Ourense xa atopamos a instalación de un pavillón ambulante no ano 1906 por parte de Matías Sánchez e León González durante as festas do Corpus e ao ano seguinte o señor Pinacho inaugura o Palacio de la Ilusión, que chega á capital ourensana "onde adquiriu gran nome por as súas exhibicións". En maio de 1914 ocorreu un grave incendio na cidade, xa que o salón Variedades ardeu totalmente "despois de inflamarse unha película na súa cabina", malia a pérdida total do recinto, que estaba ocupado por unha grande cantidade de espectadores non houbo que lamentar ningún ferido, ainda que a magnitude do incendio e o barullo fixeron que a xente avandonara o Cine Barbagelata que se atopaba en un lugar cercano. En 1916 Isaac Fraga inaugura o Salón Apolo no terreo que ocupaba o desaparecido Variedades.

Por suposto, suliñar o caso especial de Eduardo Barbajelata, pertencente a unha saga inmortalizada por o ourensán Carlos Casares na novela Ilustrísima, que en 1912 presentou un cinematógrafo na cidade de Ourense e no 1919 alugou o Teatro Principal para facer as exhibicións cinematográficas en mellores condicións.

Valentín Barreiros