Cinema galego; distintas concepcións
Malia
a súa curta existencia As Xornadas do Cine en Ourense
gozaron dunha gran popularidade, converténdose, como
indica o historiador cinematrográfico Xosé Nogueira,
no «espazo no que van confluir ata 1978 todas as propostas
fílmicas e debates teóricos que pretenderon articular
un cine galego e definir os seus modelos».
Ao longo da historia de estas Xornadas vanse evidenciar dúas
concepcións moi distintas sobre o audiovisual galego.
A postura minoritaria era partidaria dun cinema militante concevindo
o cine como «un instrumento de loita ideolóxica
o servicio das clases traballadoras (...) que recolle as características
e aspiracións diferenciadas de cada un dos pobos do estado
español», defendendo un cinema de reivindicacións
políticas e sociais feito en pequenos formatos. Por outra
banda, a posición maioritaria propuña unha liberdade
de expresión, a utilización de formatos comerciais
e a entrada na televisión. Como indica o historiador
Ángel Luís Hueso «é indudable que
arredor de 1975 – 1977 van entrar en loita dúas
formulacións antagónicas: aquela que defende a
profesionalización e a inclinación cara a un cine
enmarcado nos circuitos comerciais como único camiño
de normalización da imaxe, e outro que formula o recurso
a un cine alternativo ao servicio das clases populares e da
axitación política, marxinándose da vertente
industrial-comercial».
Cecais, como indica Xosé Nogueira, a insistencia nas
teimas de sempre, relegando a un plano secundario as cuestións
pendentes e importantes de cara á estructuración
dunha industria cinematográfica normalizada e viáblel
nos mercados, orientación vocacionalmente minoritaria,
condenou as Xornadas de Ourense a rematar nun punto morto no
que habían desaparecer.
Coa legalización dos partidos políticos e posterior
aprobación por amplo consenso da Constitución
de 1978, que no Título VIII regula o Estado das Autonomías,
ábrese unha nova etapa onde, como indica Nogueira, «o
cinema galego, se quería chegar a selo, tiña que
partir de novos conceptos, atopar novas plataformas de lanzamento
e desenvolver as súas propias estructuras».
Valentín Barreiros
