| A BILE E O DOGMA
Aloisio agardaba nos seus coetáneos uns comportamentos éticos do máis ético, cando súa ética respondía unicamente ao resultado da súa propia comodidade. Así e todo Aloisio incomodábase e ía illándose aos poucos, conciso, ao ritmo da súa propia terquedade. Idealizaba a realidade movéndose como lle dictaba o tándem que formaba seu dogma coa súa preguiza. Nada respondía ás súas expectativas. Convertíase, pois, nun lobo da xente. Aloisio non se deprocataba de que había outros Aloisios que tiñan seus propios dogmas e que non comungaban coas rodas de seu carro varado. Non era quen de inferir que, se tiveramos un máxico ollo orweliano que furase as paredes das vivendas unifamiliares, atoparíamos máis terribles núcleos dogmáticos do que sería aconsellable coñecer. Non pretendamos que os dogmáticos como Aloisio abran súa mente porque seguro que o dogmatismo responde a un intrincado de herdanza, ambiente e fisioloxía difícil de explicar (e cambiar), pero só pedimos que Aloisio non traspase o círculo vital dos non dogmáticos, que nos deixe vivir a gusto e en paz; que os non dogmáticos e non contradogmáticos estamos concibidos para que nos deixen tranquilos os Aloisios. Pois iso. Un NON DOGMÁTICO |
Aloisio
vivía infeliz, sen transixir certos comportamentos nos demáis.
Facía dogmas para ser respectados por el (teoricamente),
e para pretender que a humanidade tamén os respectara. Cando
non era así, Aloisio rosmaba, porque Aloisio quería
un deus para el e outro deus para os demáis. Entón
frustrábase. Aloisio quedaba só, coa súa muller
resignada e oca, e seus fillos pacientes.