| TEORÍA DA PODA
E é que somos poda, pois nosos camiños vitais individuais (ou grupais) son o resultado de cortar unhas pólas en favor do crecemento de outras. Sendo así as pólas decotadas as vocacións non desenvolvidas, as relacións non vividas, interrumpidas, as rupturas, as represións, os amores rematados, as cousas que nunca se fixeron, ou puntos de inflexión que sempre suporán un aumento de enerxía en favor doutra das pólas que se inzará cara o ceo, cara o final do crecemento da árbore. O destino, o señor Destino, é o xardiñeiro que vai serrando as pólas ao azar, nunha sorte de ritual que en ocasións nos ha levar polos máis insospeitados vieiros, que en outras teráo máis doado, pois en ocasións nosa poda ven determinada polos nosos ascendentes (herdanza xenética e ambiente) e que na meirande parte dos casos constitúe unha sorpresa para o mundo, cando en realidade, nós podemos facer moito ao respecto. Porque non consiste en botarse a durmiñar mentres o señor Destino anda argallando unha poda para nós, especulando que póla cortar ou non. Debemos participar e deixarlle ao señor Destino un plano de poda ben feito, para consagrarnos, par cumplir nosas metas, para que non haxa sorpresas. A vida é unha poda pero supervisada por nós. Ou non? Que pensan vostedes? P.D.: Gracias Bruno (nunca escribo “grazas”). Jorge Emilio Bóveda |
Ao
amor duns vasos de viño un dos meus conselleiros intelectuais,
o pensador local Bruno Hernández, fíxome coñecedor
dunha sorte de teoría vital que se lle ocorreu mentres podaba
súas plantas nunha desas tardes de asueto e reflexión:
A teoría da poda.