| O CARPINTEIRO MANCO
Véñenseme á cabeza os dramáticos intentos dun carpinteiro cun só brazo para facer unha mesa. Algo similar ocorre, quizáis, cos escritores que non len. Coa diferencia de que non descubrirán nunca que tan só teñen un brazo, e que está na man dese brazo o implantarse outro brazo para axudarse na labor creadora. Unha operación sinxela de ortopedia, consistente en facer propias tres letriñas; unha combinación transcendental de tres letras: LER. Un proceso lento que lles implataría o brazo que lles falta. Aínda que tamén poida ser que eses escribidores ou escritores estean dotados dun don do que carecemos os que lemos moito e escribimos algo menos. Posuidores dun único superbrazo. Serán eles os que fan literatura e nós seremos alucinados aspirantes a literato. A NADA no mundo editorial. Trillados ceros á esquerda do universo das letras. Pois quen sabe? PD: Dous exemplos: Michael Chrichton foi un carpinteiro manco e Jorge Luis Borges un ebanista destro. Un carpinteiro tenaz |
Non
comprendo aos escribidores e escritores que din que len escasos
libros pero que escriben moito. De que escribirán? De historias
cos mesmos xiros e respondendo a clixés simétricos?
De principales e antagónicos? Deles mesmos? De seus embigos
sen cultivar? Dos xiros a un egocentrismo non intelectual? Dos botóns
do pescozo das súas camisas? Do flagrante quebro a unha existencia
superficial? Como se poden afirmar escritores sen encadear lecturas,
sen aprender a ler cada día, sen ser, en definitiva, bos
lectores, ou simplemente lectores????.