| “LITERATÚA”
Literatura é esencia humana sublimada, non trama. Ser humano reflectido no atramentum; no escrito, no que ha ficar, non estrutura. Permanencia inmanente, non estilo. Pois literatura é o mundo, pero el non o sabe. Literatura non é presentación, nó e desenlace, senón presentación, esencia, prestancia, consagración e eternidade, cuxa esnaquizada copia é o tempo. É estar de xeito perpetuo no penúltimo chanzo dunha escalinata que non leva a ningures, porque nunha hai, haberá, unha fartura, unha satisfacción ou plenitude, unha chegada gloriosa a un parnaso. Literatura é unha perseveranza, a crítica da ninfa Eco, unha lealdade, un vivir sen vivir, pero vivindo. Unha submisión, dúas, todas as submisións aceptables (as outras non son nada; menos literatura). Unha malleira vital, un puñazo constante que nunca persuade de nada, un eco baldío. Éo todo, pero non é nada. Literatura é o mundo pero el, pobre, aínda non o sabe. Aspirante a literato LITERATÚA |
Farto de ler estes días sobre o que a literatura é e non é; sobre tramas, estruturas, estilos. Non puiden menos de botar os ollos cara dentro para revisar os andeis interiores e “ver” que literatura é ser, non estar, permanecer, non figurar, envorcar teu mundo para ninguén, non adaptar unha parte de teu mundo aos posibles alguén.