| A PANACEA DA CONCORDIA LAICISMO/RELIXIOSIDADE
Como medicamento que podería ser, levaría un prospecto que podería dicir máis o menos o seguinte: POSOLOXÍA: — Empregue as relixións como bálsamo na incerteza deste mundo de vidas finitas, que de traballar en prolongar esa brevidade xa se encargarán a ciencia e os científicos. Pero, por favor, non lles poña atrancos. — Os escépticos e aláteres non deben ir en contra dos que empregan a relixión como bálsamo, pero estes tampouco deberían interferir no devir dos outros. Tampouco se trata de rivalizar coma se fosemos os tigres e os leóns (todos queren ser os campións) de Torrebruno. Nin o Barça e o Madrid, nin sequera o PP e o PSOE, nin moito menos caer no erro de adscribirse á biblia e ir en contra dos adscritos a A orixe das especies de Darwin. Nin viceversa. — Empregue a relixión no seu foro interior, pero non se beneficie das gadoupas da institución e se esta se pretende beneficiar de vostede, reaccione. — Teña fe no mundo ultraterreo, pero tamén nos que non teñen súa fe, nos obcecados noutras índoles ou relixións ou confrarías ou pólas da súa relixión maioritaria. — Non defenda seu único modelo familiar. Deixe fluir. Respecte ás persoas que están concibidas para amar a quen queiran, ou que estean con quen queiran e fagan uso (e non abuso) do mecanismo do goce sempre e cando non obriguen a outras persoas a quebrar súa vontade. — Viva e deixe vivir. En caso contrario vostede pode producir fastío. Outro descubridor da pólvora |
A concordia en calquera ámbito é unha sorte de medicamento que se tende a confundir coa hipocrisía. Pero a concordia consiste en concordar cos foros interiores acougados, senón, se se concorda cos foros interiores fervendo, corremos o risco de aproveitar un mínimo momento de tumulto para desatar as feras que en realidade se reprimen coa hipocrisía.