| SERES DE PEDRA
É que somos seres de pedra, estólidos e decorrendo co estoicismo do frenesí da vida parva, envoltos na rede social de ladróns maquillados que manexan teu devir pois cren que todos tamizamos nosa felicidade coa nosa economía: tés, vales, naftalina traxe, Brummel, Channel número vinte... mediocridade. Seguimos a ser os seres de pedra, feitos coas pedras dos camiños que non somos quen de transitar. Sempre coa ansia de andar camiños duros, impracticables. O superficial feo devece por ser guapo, o groso superficial quere ser delgado, o baixo alto, quen pouco ten moito quere ter, quen moito posúe está forrado, pero nada é; quen moito posúe quere amizade a base de cheque, ou chegar a cousas que non lle pertencen, comer mais mundo polas dúas pernas e todo lle é pouco. En definitiva, que os seres de pedra queren camiñar veredas alleas e outros seres de pedra camiñar queren alleos vieiros. Sempre máis, sempre distinto... porque os seres humanos non somos máis cós CAMIÑOS QUE NON CONSEGUIMOS TRANSITAR. Disconforme conformado |
Esta
tempada na que se cumpliron douscentos anos do nacemento do apoucado
Poe (19 de xaneiro) borrachiño, adícto ao opio e influencia
de tantos e tantos e tantos escritores (aínda que algún
o negue), penso en algo que nos da pulo para vivir, aínda
que se sexa desacougados, algo que nos converte en seres de pedra
que camiñan pola existencia tan só desexando, ás
veces por desexar. Ven sendo pois esta perspectiva irmá doutra
desta sección titulada DESIDERATUM AQUEL.