| SERES EN BRANCO
Hainos e hainas que se queixan de que canto máis abandonan o branco en favor de outras tonalidades intelectuais máis se achegan ás fragas da ansiedade, aos vieiros do desánimo, pois comezan a recoñecer o pouco que en realidade sabemos a xeito individual. Pero este que subscribe defende que é mellor saber unha micra de cousa calquera que non ser un ser en branco; deses que nos arrodean impíos, nos increpan, discuten con nós e ás veces ocupan postos de poder. Non simpatizo, non, cos seres en branco. A non ser que, conscientes da súa brancura, se limiten a gardar silencio e a vivir súa particular felicidade. A eses, até os aprecio, pero, estimados internautas, son minoría dentro da especie dos seres en branco. A estes “felices” respectémolos, dos outros, dos seres en branco arrogantes, fuxamos. Porque, aínda que a humanidade non deixe de ser o fato de libros que non se len, parte desa humanidade temos criterio abondo para ir transformándonos en seres en gris. Seres grises. Un ser gris |
Seguro
que unha das constantes no pensamento de calquera pensador ou pensante
é o feito de admitir que todo o coñecemento universal
está impreso nos libros, e estes colocados nas bibliotecas
nacionais de todos os países do planeta, ou nos andeis das
bibliotecas de fogar de humanos escollidos, ou ornando bonitos mobles
nas salas de estar de xente ben, ou en bits, megabits e xigabits
de información dixital en xeito de libros electrónicos
na rede de redes. Tan só está na nosa vontade o acceder
a ese coñecemento, a esa cultura, para deixar de ser os seres
en branco que somos.