| UNHA XÉNESE
Dende moi neno compaxinei un desastroso periplo académico con aptitudes evidentes para o debuxo, a música e a lectura... (dos libros que eu quería, non os obrigados, pois sempre lle tiven certa alerxia ás obrigatoriedades). O debuxo entretívome nalgunhas tardes de inverno da nenez, mentres miña nai pensaba, coitada, que estaba a estudar. O debuxo levoume a unha tira traxicómica nun xornal ourensán e aos personaxes animados do proxecto titania do CTG. Uns proxectos que lle revelan a unha cidade de banda deseñada coma Ourense que este debuxador non puliu abondo súa técnica, que agora é algo tarde, e que é preferible que se dedique enteiramente á literatura. Deixando de ser un intruso na ilustración. Son un debuxante frustrado. Coa música de orella chegaron os temas musicais; a adolescencia, as letras, seudopoesía inmatura, imperfecta e algo surreal con bases primeiro de rap e logo de rock, que cos meus amigos me levou por varios grupos de escasa fortuna e disciplina até que o grupo cRetiNe, igualmente indisciplinado, me permitiu pasar polas experiencias da gravación de tres maquetas no taller de música ourensán e algún que outro concerto. As letras de poesía mal peiteada leváronme, moi devagar, á literatura, que hoxe o é todo para min. Levoume a purgar todo o incomodo que a sociedade e as institucións nos marcan a lume nas conciencias. Fixándome sempre no dado, na aquiescencia parva ao establecido,e rexeitando o dogma funme educando literariamente; unha educación que sei de lei que durará toda miña vida. O escritor nunca se consagra. Os últimos anos de vida dunha persoa fundamental no meu ser foron o fulcro da miña incursión inocente, descarada, independente e definitiva na narrativa. Tiña eu 23 anos, algunhas materias literarias que cursei e os exercicios de tradución dos clásicos dunha oposición que gañei axudaron bastante. Estábase a forxar en min unha necesidade insospeitada. Unha necesidade que consagra miña vida a escribir. Jorge Emilio Bóveda
|
Comecei
a escribir para “publicar” meu incomodo para min mesmo,
para deixar de amorear ideas e denuncias no meu caletre. Comecei
a escribir para comezar a vivir. Ate o punto de non concibir a vida
sen a escrita.