VIRUS

O sol fíltrase polas fendas da xanela pechada e arrecende a preludio estival, máis eu, que funciono coa luz do sol, non me atopo ben. Unha catarreira “anacrónica” apoderouse de min a través dun virus invisible e nin me deixa respirar, nin discernir, nin ler, pensar, dilucidar... escribir. Pois isto que len é o ditado á miña man dereita* dun intruso que habita un sector recóndito no meu maxin. Un sector somentes. O resto está enfermo, estou maliño igual có mundo, teño un virus que con amor me contaxiou miña filliña. Un virus que soluciona grande parte dos informes médicos e dos que meu ordenador ten a ducias, seguro, filtrados da internet como donicelas afiadas e ociosas.

O mundo tamén está ateigado de virus, e non me refiro a sensacionalismos tales como a Gripe do porco, eufemísticamente chamada Gripe A, esas non son mais ca estrataxemas para manternos preocupados. O mundo padece do virus da cobiza, e mentres ese virus non se erradique, que non se erradicará, seguirá enfermo; seguirá maliña esta bóla con forma de mandarina que vira. Penso que non hai vacina para a cobiza que mantén as desigualdades mundiais como están e as políticas internacionais como conflitos de intereses económicos...

Como dicía aquel chiste vello das prostitutas pouco agraciadas físicamente que insultaban a un viandante bebido chamándolle borracho e este replicaballes: si, pero a mín pásame mañá. Meu virus seguro que esvaece mañá por motivo dos fármacos prescritos polos médicos, pero ao mundo seguiralle a quedar a condea a galeras da enfermidade terminal da cobiza. Si, terminal, escribin terminal, e pódolles asegurar que son unha das persoas máis optimistas que vostede poida coñecer.

Con cariño

Un enfermo

cretine4@hotmail.com
Visiten o novo foro:
http://ofotomaton.wordpress.com

Ir á Portada volta atrás imprimir Volver ó menú de Relatos e Disertacións