Estes días, coa volta ao colexio dos nenos, coa volta das vacacións das familias que puideron irse a gozar despois dun ano de traballo, coa tensión que todo iso produce, pareime a pensar naquelas mulleres, aquelas de fai 50 ou 60 anos, aquelas mulleres que se levantaban ao amencer para preparar almorzos sen microondas, aquelas que preparaban a roupa para dous tres catro ou moitos máis nenos, facían a limpeza, a comida, pasaban o ferro con ferros de ferro, sen centros de repasado, lavaban a roupa a man e púñana “ao clareo”, non tiña lavadoras con centrifugado nin función antiarrugas, lavaban de xeonllos ou en incómodos pilóns. Ían aos mercados ou ás prazas e con pouco tiñan que facer comida para un rexemento.
Ao chegar a casa todo estaba listo, o marido sentaba a comer despois dunha dura xornada de traballo sen decatarse tan sequera de que todo ao seu ao redor non era obra duns trasnos, que a roupa limpa non aparecía por encantamento nos armarios.
Esas mulleres que eran nais, esposas, economistas, malabaristas, artesás, costureras e aínda tiñan tempo para darlle aos seus esposos o que con votos sacros prometeron, onde o respecto era algo implícito por ser muller, onde non cabían reproches ou queixas.
E sempre saían airosas das situacións máis inverosímis, porque a imaxinación da muller daqueles anos era tan grande que cun trapo facían unha boneca con botóns por ollos.
E que felices eran os nenos daquelas nais. E elas? Dalgunha maneira creo que sí, que eran felices porque desempeñaban o papel para o que foran criadas, desempeñaban unha función, que elas vían plena, pero que moi poucos vían como elas, unhas mulleres loitadoras e valentes.
E hoxe? Queixámonos porque os nosos fillos empezan o colexio e hai que comprarlles os libros, a mellor mochila, o estoxo de moda e a roupa se pode ser de marca.
Queixámonos porque temos que traballar nun traballo que nos pagan, e despois na casa seguir traballando porque iso non cambiou, temos que seguir traballando, pero temos lavadoras con centrifugado, microondas, centros de repasado, temos estudos e podemos e temos o dereito a queixarnos, a protestar cando algo non nos gusta. Temos privilexios que nos fan a vida máis fácil, benditos privilexios!
Pero eu pregúntome, non nos queixaremos moitas veces de máis?
Eu estou orgullosa de ser muller, nai, esposa e traballadora, pero gustaríame ter a forza, a valentía e o orgullo daquelas mulleres que traballaban moito máis ca min.
Gustaríame que o meu fillo ademais de medrar cunha educación baseada na igualdade (polo menos iso intento) o fixese vendo a unha nai forte e firme, unha nai que está ao seu carón no bo e no malo, que se crece sabendo que unha muller pode chorar mentres loita, porque chorar non é debilidade, é rabia ou impotencia; porque os problemas existen, pero hai que aprender a solucionalos.
Gustaríame que medrase valorando o que ten sexa máis ou menos, sabendo que as cousas hai que gañalas.
E iso facíano moi ben as mulleres de fai 50 0 60 anos. Elas houbesen aprendido moito de nós, pero nós, aínda que haxa quen pense o contrario, tamén podemos aprender moito delas.
Creo que agora loitamos porque se nos valore, porque se recoñeza o noso duro traballo e non somos felices na loita, mentres que elas sabíanse as donas e amas da súa casa, sabían que sen elas a súa casa afundiríase e ese era o seu segredo para continuar co seu duro traballo de muller naqueles tempos.
Mónica F. Pintos
