Non sei si algunha vez ouvistes a famosa frase: “Quen che diría a ti fai “x” anos que?” Supoño que si, porque todos, tarde ou cedo, terminamos dándonos de bruzos co que no seu día a nosa imaxinación non imaxinaba. Estaría baixa de forma.
Veredes...Esta mañá tomábame un café americano nunha cafetería italiana, na terraza dun parque inglés, cunha amiga alemá. Na mesa de á beira, dous xaponeses visualizaban nas pantallas dos seus inseparables Toshiba a catástrofe que azouta agora mesmo ao seu país, mentres as pombas insolentes atacaban sen piedade un sandwich de pito que uns turistas finlandeses habían deixado a medio terminar sobre a mesa de deseño sueco IKEA. Voaron despavoridas cando o camareiro kosovar saíu dando lapotes ao aire a torto e a dereito.
Eu comentáballe á miña amiga que a miña xefa serbia se había ir de vacacións a Málaga co seu noivo británico e que a súa compañeira de piso brasileira quedouse ao coidado do seu gato persa.
Mentres sorbía o meu café, que sempre se me queda frío, queixábame de que me esperaban 7 días en grao sumo aburrido na oficina, xa que á miña compañeira polaca non hai quen lle saque peza e fala menos que as momias exipcias do museo Británico.
Máis tarde chegou outra amiga, a española de Cantabria que se criou en Holanda. A mesma que na final da Copa do Mundo do pasado verán tiña todas as de gañar. Estaba moi emocionada porque reservara a nosa excursión ao Grand Canyon. Iremos a visitar algunha reserva india dous días despois que os Americanos celebren o ía da independencia dos Estados Unidos.
Non sei si hai uns anos imaxinoume estar nun cadro como o que termino de describirvos. Probablemente non, aínda que o imaxinario social dos galegos dá para iso e moito máis. Por algo fomos á lúa e voltamos para escribir cancións sobre a experiencia de ligar coas marcianas. Levamos ao extremo iso de derrubar fronteiras.
O certo é que máis que unha mañá corrente no centro de Londres, isto parece unha parada rápida aos pés da torre de Babel. Agora que se converteu no pan o noso dos meus días, xa non me sorprende tanto como adoitaba, pero aínda dáme motivos para plasmalo e facelo obxecto de nostalxia.
Si o multiculturalismo fallou, segundo o discurso da burocracia europea, a min, ao Humphrey Bogart, aínda me queda esta illa de ilusión no centro do universo. Esta Utopía feita realidade. Esta cidade de encontros e aprendizaxe constante. Un pequeno café onde o erro aínda non fixo estragos e xáctase, aínda que só sexa a un nivel micro, de gañar a batalla. A guerra contra os reduccionistas cínicos, témola que loitar cada día.
Raquel Sertaje
