mundourense.com :: ourense por barrios :: barrios deportivo

Nesta época de recortes nos piares básicos da sociedade, como son a educación pública e a sanidade, e de recortes no avance do sentido común humano (como se para liberar peso nun edificio non se nos ocorre outra cousa que recortar os cimentos), todo se quere dar a ver como realmente non é, ofrecendo a imaxe maquillada para pretender con iso que a todos nos invada unha sensación de normalidade.

Inda que este texto lles vaia semellar un facho de melancolía no que se ven enxalzados os valores e virtudes do pasado máis pasado, miña intención é disuadir de que so van ler un recoñecemento a certas cousas inanimadas que nos apertan e nos fan evocar bos ou malos recordos (os recordos insípidos ou insulsos tamén valen).

Ben sei que dedicarse a ler, a aprender, ou a botar ao lombo outra clase de equipaxe alén das posesións materiais é opción de cada un, pero cando percibimos que a burremia se expande perigosamente a un ritmo exponencial non podemos facer outra cousa que preocuparnos; e moito, porque o camiño da ignorancia si é unha opción pero unha opción que abraia sobre maneira ao comprobar como case todos a escollen coma un incauto rabaño de ovellas, sen sentido crítico nin interese, descubríndose así un indicador de que “algo” non marcha ben.

Nestes tempos convulsos de indignación mutua pobo-político, político-pobo; cando se nos di que non pisemos a liña vermella cando algún especimen do coto político a levan pisando bastante tempo, se me deu por imaxinar en que pensarían os gregos da Grecia clásica (non os gregos da Grecia actual que non teñen tempo doutra cousa que non sexa atopar solucións para súa economía) se tiveran ocasión de coñecer o noso oráculo de Delfos do novo milenio; ao que recorremos na actualidade por causa e cousa calquera. A inter-rede.

Estes días atrás, nun intre deses que se nos dá por pensar, pero sen chegar ao extremo de poñernos pseudo metafísicos, medio filósofos ou falsamente transcendentais, lembrei aquel símil manido que di que nosas vidas son coma segmentos en liña recta horizontal nos que o punto A do segmento corresponde co nacemento e o punto B coa morte.

En plena campaña das municipais, e recentemente alucinado pola patente de corso que amosan os americanos polo mundo adiante, decido este mes facer honra certa ao título desta sección (literatúa) e dar un parecer acerca da arte literaria. Trátase dos xéneros. Literarios versus cinematográficos; procedentes dunha teima pertinaz da humanidade por telo todo ordenado e clasificado. Pola necesidade humana de palabras como taxonomía ou escala. Tentativa de impresión de orde no caos.

Estamos naquela Auria que agora se chama Ourense, unha localidade pequena no noroeste da península ibérica, por riba de Portugal, coa nosa cultura e nosas cousas.

Hoxe, que din dos libros de autoaxuda que guían pero non curan, descubrindo con iso todo un arsenal de pólvora, lembro a frase que dixo un insigne personaxe que quizais non exista: a literatura é un mundo illado que forma parte do mundo. E como xa expuxen nalgún artigo anterior, non pode vivir sen el, sen o mundo.